بازی برای کودک فرصتی برای کاوش، ارتباط و تجربه نقش‌هاست. همه بازی‌ها به ابزار ویژه، برنامه ازپیش‌نوشته‌شده یا نتیجه قابل‌نمایش نیاز ندارند. گزارش بالینی آکادمی اطفال آمریکا درباره اهمیت بازی، بر فرصت‌های بازی متناسب با رشد و رابطه مراقب و کودک تأکید می‌کند.
بازی اول: شهر جعبه‌ها
چند جعبه کاغذی بدون لبه تیز و چند وسیله بی‌خطر فراهم کنید. از کودک بپرسید دوست دارد آن‌ها به چه چیزی تبدیل شوند. ممکن است یک پل، خانه یا ایستگاه ساخته شود. به جای ساختن محصول «درست»، روند فکرکردن کودک را توصیف کنید.
نمونه گفت‌وگو: «این قسمت را بلندتر ساختی؛ فکر می‌کنی چه چیزی از زیر آن عبور می‌کند؟». اگر کودک پاسخ متفاوتی داشت، گفت‌وگو را به امتحان تبدیل نکنید.
بازی دوم: داستانِ بی‌پایان
سه شیء آشنا انتخاب کنید و داستانی یک‌جمله‌ای آغاز کنید. کودک می‌تواند شخصیت یا اتفاق بعدی را اضافه کند. برای سنین پایین‌تر از اشاره یا تصویر استفاده کنید. هدف، تولید داستان ادبی کامل نیست؛ فرصت مشارکت و نوبت‌گیری در گفت‌وگوست.
بازی سوم: چیدن میز
در شرایط ایمن، با کمک کودک تعداد بشقاب‌ها یا قاشق‌های مورد نیاز را مشخص کنید. می‌توان درباره ترتیب کار، انتخاب و شمارش حرف زد. کار را بر اساس توان کودک ساده کنید و برای آزمون‌وخطا زمان بگذارید.
نکته‌های ایمنی و سازگارسازی
اجزای کوچک برای کودکان خردسال خطر بلع دارند؛ قیچی یا ابزار تیز فقط در صورت مناسب‌بودن سن و نظارت کافی به کار برود. سرعت رشد، علاقه‌ها و شرایط کودکان یکسان نیست. بازی باید امکان توقف و انتخاب داشته باشد.
برای مطالعه بیشتر
آکادمی اطفال آمریکا: توان بازی در رشد کودک (تأیید مجدد ۲۰۲۵)